I am woman

 W piątek syn zrobił mi krótkie, ale efektywne szkolenie w temacie "Jak wytrenować swój algorytm na Instagramie". W rezultacie wreszcie przestały mi się wyświetlać rolki o hybrydzie, botoksie i licówkach, a wskoczyłam z tupetem w tematy relacji z niewłaściwymi mężczyznami, stawiania granic, a nawet korzyści z bycia samotnym rodzicem (ta rolka była totalnie nowym spojrzeniem na temat i w sumie zgodziłam się z prezentującą).

Oglądanie tych wszystkich materiałów sprawiło, że odbyłam jakby wiele naraz krótkich podsumowań przemyśleń, do których dochodziłam etapami i latami. Zaskakujące dla mnie to było to, że wiele materiałów prezentowały osoby młode, podczas gdy ja do ich stanu wiedzy doszłam dopiero po czterdziestce i w bólach.  (Ale lepiej późno, niż wcale). 

"Yes, I am wise

But it's wisdom born of pain

Yes, I've paid the price

But look how much I gained"

Chciałoby się zaśpiewać za Helen Reddy

Dzisiaj Radio Katowice cały dzień "jechało" piosenkami z mojej wczesnej młodości i zrobiło mi się tak rzewnie i sentymentalnie, że pomyślałam o sobie "Jestem taka, jaką ukształtowały mnie moje związki". 

Oczywiście, że związki nas kształtują. Uczą nas, czego się spodziewać, co tolerować, czego się bać, o co zabiegać. Czasem przyzwyczajają do rzeczy, które wcale nie powinny być normą.

Ale jest pewna pułapka w takim myśleniu: można zacząć traktować własną osobowość jako produkt cudzych zachowań. A przecież nie jestem wyłącznie sumą doświadczeń z mężczyznami, z którymi byłam. Mam również własny temperament, inteligencję, poczucie humoru, ambicje, sposób myślenia, wrażliwość i zdolność do wyciągania wniosków. 

Zmienił się bilans tego, co związek może mi zaoferować, a co może ode mnie wymagać.

Przez lata samodzielnie wychowywałam dzieci. Musiałam organizować codzienność, podejmować decyzje, zarabiać, rozwiązywać problemy i brać odpowiedzialność za całość. Dzisiaj dzieci mam dorosłe, co oznacza własny rytm życia i znacznie więcej swobody. Nie muszę już nikomu urządzać życia ani dopasowywać do niego swojej codzienności. Dzieci są moim największym sukcesem, ale nie umawiałam się, że będę je wychowywać samotnie (umówmy się : dwa weekendy w miesiącu z ojcem i zero opieki wytchnieniowej to nawet nie jest minimum). 

I teraz pojawia się całkiem racjonalne pytanie: co właściwie mężczyzna miałby wnieść do mojego życia, żeby obecność jego samego była warta zmiany tego życia? Trud samotnego macierzyństwa, który poniosłam, w mojej ocenie jest tak wielki, że nie wiem, co miałby zrobić potencjalny mężczyzna, żeby mi zaimponować. 

Nie oznacza to, że przestałam wierzyć w dobrych mężczyzn. Po prostu obecnie nie widzę powodu, żeby aktywnie ich szukać.

P.S. te myśli pojawiały się w mojej głowie w nieskrystalizowanej formie przez jakiś czas; na ich podstawie ze dwa miesiące temu zablokowałam eksmęża na Instagramie, który po szesnastu latach milczenia zaobserwował mój profil - tak jak gdyby po porzuceniu znienacka i bez ostrzeżenia przyszedł  i zapytał bez śladu życzliwości "Co słychać?".