stare-nowe i małe ojczyzny

W zamiarze niekupowania odzieży trwam 10 dni. I mało, i dużo, przynajmniej z mojej perspektywy, bo ja zazwyczaj kupuję ciucha średnio raz w tygodniu. 

Za to przerabiam stare posiadane ubrania: nie są to jakieś skomplikowane przeszycia (w zeszłym roku sprzedałam maszynę do szycia), ale wycinam dekolty w bluzach. Mam takie dwie bluzy kupione na Vinted od Paprocki&Brzozowski z ładnymi, głębokimi dekoltami; biorę je jako wzór, odrysowuję od talerza obiadowego dekolt i ciacham nożyczkami. Bardzo nie lubię ubrań wysoko pod szyję. Nie wiem, czy to kwestia chorób tarczycy czy czego, ale jak mam bluzę pod szyję, to się normalnie w niej duszę. 

Na razie zatem wycięłam dekolty w dwóch bluzach i oto mam stare-nowe. 

Wczoraj byłam załatwić sprawę w mojej gminie, więc weszłam na pocztę, bo pomyślałam, że na poczcie na pewno będą mieli flagi państwowe w ofercie do kupienia. Nie pomyliłam się i wzięłam dwie, bo mam zamontowany na domu uchwyt na dwie flagi. Oprócz tego z poczty wyszłam z kawą i kalendarzem. Kawę nabyłam, bo była sygnowana nazwiskiem Chopina i licencją Instytutu jego imienia, poza tym akurat kończy mi się kawa w domu, więc tak jakby wszechświat odpowiedział na moje potrzeby.

I to uczucie, gdy podchodzisz do okienka na poczcie, a urzędniczka podaje polecony bez sprawdzania dowodu i przybija pieczątkę "Adresat znany osobiście". Mam od jakiegoś czasu głębokie poczucie, że należę do tej małej ojczyzny.

Znowu nie jem pieczywa i chyba daje to efekt, bo waga powoli spada. Oprócz pieczywa jem wszystko, na co mam ochotę, zwłaszcza jabłka w ilościach niemal hurtowych. 

P.S. Wklejam komentarz do poprzedniego wpisu, bo uważam go za istotny, a nie zawsze wraca się do czytania postów:

"dużo myślałam o tym przez ostatnie kilka miesięcy. Wnioski sa takie, że kiedy miałam "ten czas" - w sensie te 33 lata, kiedy z dnia na dzień zostałam sama i szukałam kogoś, kto razem ze mną będzie dźwigał ciężar codziennego dnia, to mężczyźni nie wykazywali tym zainteresowania. Chcieli głównie seksu i braku zobowiązań. A byłam naprawdę gotowa mieć kolejne dziecko i prać gacie temu mężczyźnie. Dzisiaj, po tym okresie, kiedy "sama musiałam stać się słońcem, kiedy zgasło nade mną słońce", mężczyzna do wsparcia w sumie nie jest mi już potrzebny. Dla ostatniego mężczyzny ja sama musiałam być wsparciem, opiekunką, pielęgniarką, a byle ochłapy dostawałam w zamian. Mężczyzna też nie musi mi dostarczać rozrywki na co dzień, bo ja po prostu nie nudzę się sama ze sobą. Pewnie częściowe rozwiązanie tej zagadki tkwi w tym, że wciąż mieszkam z młodszym, dorosłym już synem i codzienne rozmowy z nim to naprawdę intelektualne rozważania w różnych tematach. Dużo czytam, dużo myślę do tego. W sezonie mam czas na ogród. Rozmawiałam wczoraj z kimś i ta osoba powiedziała mi, że jeszcze parę lat, a wejdę w okres życia, kiedy mogą zacząć pojawiać się w nim nie tylko żonaci, kawalerowi i rozwodnicy, ale też wdowcy - a oni już mogą reprezentować inny poziom mężczyzn."